Onze vertrouwde strandopgang.
wij gingen jaren naar Frankrijk, samen en later met de kinderen, altijd ergens anders heen, steeds hetzelfde leek ons zo saai.
Tot dat we een huisje huurden in Normandië en de honden mee mochten, andere jaren bleven ze bij mijn ouders.
Mijn ouders kwamen die vakantie een weekje langs op de camping in het dorp en onze golden retriever Micky ging gezellig mee op bezoek, als wij in de tent gingen zitten wilde zij achter in de auto en vanaf dat moment zeiden wij kamperen met een hond kan ook.
Normandië had en heeft ons hart gestolen en inmiddels zijn we hier voor de vijftiende keer met zomervakantie en de afgelopen 4 jaar zelfs met vrienden in mei een extra week.
Normandië is voor ons een soort van thuis komen.
Deze paaltje zie je overal, het lijnenspel vind ik zo mooi.
Ze sneuvelen ook wel af en toe.
Vanmiddag was het eb, een heerlijk breed strand waar manlief de honden dan laat hollen en ik foto's maak.
Lopen op het strand is een uitdaging die ik niet aanga, dan zit ik de rest van de dagen in de scootmobiel en het gewone lopen gaat net best goed met de rollator, dus dat wil ik niet verliezen.
Manlief wandelt er lustig op los samen met mijn vader, fijn dat iemand van bijna 80 nog zo heerlijk kan lopen en genieten , mijn moeder kan niet meer heel ver lopen, maar ook wij vermaken ons prima.
