Vreugde en verdriet

De laatste twee weken staan in het teken van onze kleinzoon, tot nog toe hebben we hem iedere dag gezien, en dat is prachtig om te zien.
De afgelopen twee dagen heeft 1 keer dochter hier gegeten en vandaag samen met haar man.
Inmiddels staat hier de box ook overeind en dat is met twee honden toch wel erg fijn dat je hem even rustig weg kunt leggen zodat de honden rustig kunnen wennen.
Vandaag waren ze al een stuk rustiger en blijft het bij ruiken, alhoewel Dexter er een sport van maakt om de sokken van Jort te proberen uit te trekken.

Naast de vreugde om Jort bestaat er het verdriet om het overlijden van onze zwager, die een heftig laatste levenseinde heeft gekend.
Vrijdag kwam het onvermijdelijke einde.
Woensdag gaan wij hem naar zijn laatste rustplaats begeleiden.

Zo komt de realiteit van het leven wel heel erg bij elkaar.

High Tea en babykamer

28 juli met veel plezier naar de High Tea van mijn vriendin geweest, met haar moeder en dochter.
Super gezellig en lekker.
We deden dit bij de Intratuin, hadden we al vaker gedaan en bevalt altijd goed, houden ook rekening met allergie en dergelijke.
Aansluitend reed ik langs onze dochter, ik had de kinderkamer al zien groeien net als haar buik, maar nu staat hij start klaar en dat is toch ook weer leuk, helemaal af.
Ze straalt aan alle kanten en dat is mooi om te zien.
Vandaag maakten we nog wat lakentjes kleiner zodat ze in de kinderwagen passen.
Ze had ledikant lakentjes gekocht en die zijn veel te groot, die hebben we door de helft gedaan en zo van 2 lakentjes 4 gemaakt.
Ze wil nog graag een hanger voor aan de maxi cosy ik heb het voorbeeld en neem mij iedere dag voor eraan te beginnen, maar als ik in de middag geslapen heb is mijn dag eigenlijk voorbij, ben uitgeblust en heb geen energie meer.

zwangerschaps verlof

Vrijdag had onze dochter haar laatste werkdag voor haar zwangerschapsverlof.
Ze moest die dag werken met 3 invalkrachten, niet echt leuk lijkt dat.
Achteraf had ze een hele gezellige werkdag gehad en viel het dus reuze mee.
Wij als trotse ouders en aanstaande grootouders hebben in de praktijk gezien dat niet iedereen het volhoudt tot de laatste dag.
Wij vonden dat best de moeite waard en manlief was naar de winkel getogen voor het kadootje, wat spullen van Zwitsal (dat ruikt zo heerlijk) en een Hema bon, want wie kan er nu niet slagen bij de Hema voor de baby of wat dan ook.
Ik heb haar daar op staan wachten en dat vond ze gezellig.
Ik heb gezegd pak het thuis maar uit, gelukkig was ze er blij mee.
Zaterdag kwamen ze gezellig eten en hebben we de bbq aangestoken en onder het onder de luifel in de regen op gegeten.
Zoonlief kwam ook langs om zijn nieuwe fiets op te halen, ik vergeet steeds foto's te maken met mijn fototoestel, maar vandaag niet want ik vertrek zo voor een hightea met mijn vriendin, haar moeder en dochter
om haar laatste weken als vrij gezellig te vieren, ze trouwt 11 augustus.

Helaas geen van dochterlief de accu was leeg.

omslagdoek southbay

Yes mijn witte omslagdoek southbay is af.
Nu ligt er nog wol voor een zwarte, maar ik ga eerst mijn trui afmaken en dan pas iets nieuws beginnen (zeg ik nu).
Afgelopen dagen wederom niets anders gedaan dan geslapen.
Woensdag ineens en scheef gezicht, manlief heeft gehandeld en er een diazepam ingestopt en ik heb 3 uur geslapen, heel eigenwijs toch opgebleven de dag ervoor, dat gaat nu dus even niet en ik ga dus weer gewoon op tijd slapen en ook overdag nog een paar uur liggen, niet leuk, maar hopelijk heeft het effect.
Gisteren weer terug naar de dr en direct bloed gaan prikken en bloeddruk en pols waren te hoog, vandaag terug en de bezinking en CRP blijven te hoog, maar we hebben besloten het zo te laten, hopelijk komt er niet alsnog iets achteraan, maar dat gaan we wel zien.
Direct mijn vit b12 injectie gehad en volgende week de volgende.
Hopelijk gaat dit iets helpen.
Ik ga weer rustig aan de dingen op pakken en van de kleine dingen genieten zoals die lieve Indi die de 20e 7 jaar is geworden , Dexter de 27e 5 jaar dus vandaag even een heerlijk bot voor ze halen.

En hoe verder?

Vandaag weer een date gehad met mijn lieve vriend de huisarts.
Vorige week bloed geprikt naar aanleiding van vermoeidheidsklachten, vrijdag even gebeld voor de uitslag en er was volgens zijn mw niks bijzonders, alleen bezinking wat verhoogd.
Dus vandaag een nieuwe date om verder beleid af te spreken, echter mijn vit b 12 was laag, bezinking en cpr te hoog, dat laatste zegt mij niet veel en suiker wat aan de hoge kant.
Dus volgende week een nuchtere suiker en 5 weken iedere week een injectie vit b12 en daarna iedere maand.
Verder een goed gesprek gehad waarbij de huisarts ook weer benoemt dat ik echt alle verschijnselen van ms heb , dat het nog een aantal jaren kan duren voor een eventuele diagnose en dat we opnieuw naar de neuroloog gaan als wij samen vinden dat wij samen uitgedokterd zijn.
Alleen denkt mijn omgeving daar iets anders over!
Manlief wil graag een geheel onafhankelijk onderzoek , kinderen zeggen ook het moet toch wat zijn, en ik ? Ik ben uiteindelijk diegene die het moet ondergaan en ik ga mee in de beslissing van de dr, samen hebben we al een lange weg afgelegd en ik ben heel blij met hem en hij neemt de juiste beslissingen en zolang mijn spasmen onder controle blijven ben ik al heel blij
Misschien ben ik te laconiek maar ik voel wat er gebeurt en ik ben op dit moment te moe voor eventuele onderzoeken, ik maak pas op de plaats.
Buiten dit geheel medische verslag is er natuurlijk veel meer en veel grotere ellende op de wereld.
Een vliegtuig uit de lucht geschoten met 300 mensen aan boord allemaal dood 189 Nederlanders ( dat laatste maakt dat het dichtbij komt, maar het is altijd erg)
Oorlog in de Gazastrook, over Syrie hoor je ineens niets meer, maar ook daar oorlog.
en dan te zwijgen over alle meningen die men heeft, als je facebook zou volgen lagen we nu elkaar allemaal af te maken.
Ik heb er moeite mee en denk ook dat ik heel veel ga schonen.
Ik wil niemand te kort doen maar kan mij ergeren aan iedereen die iets vind en ja ik weet het tegelijkertijd vind ik dus ook iets.
Voorlopig hoop ik dat iedereen elkaar respecteert en elkaar in zijn waarde laat.

Een rustige week

De hele week heb ik mij rustig gehouden, vorige week donderdag werd de kleindochter van mijn zus geboren, Livv haar derde kleinkind, gelukkig gezond en wel.
Bij mij gaf dit een omslag, zeker toen ik de foto zag,.
Onze zomervakantie stond gepland in de tweede helft van augustus en eerste week van september, niet wetende dat ook voor ons dit jaar een kleinkind op de planning stond.
We hadden in overleg met onze dochter besproken en wij zouden wel 2 weken gaan, na de foto van de mooie Livv kreeg ik ineens het gevoel en dit kan ik mislopen, de eerste uren van een eerste kleinkind, en al was het nummer 10!
Bij mij kwam een oer gevoel naar boven en heb kort door de bocht toen manlief thuis kwam van zijn werk kwam gezegd wat jij doet weet ik niet maar ik ga niet op vakantie en het enige antwoord was ok, dat is duidelijk.
Na een nacht draaien en weinig slaap zei manlief je hebt gelijk we blijven lekker thuis dat zei ik toch gelijk.
Bij mij was er al zoveel spanning opgebouwd en helaas uit zich dat bij mij in een spasme aanval, de medicatie werkt voor de dagelijkse spasmen prima, maar extra spanning daar komt het doorheen, et als gevolg 3 dagen op de bank en slapen.
Vandaar dus een rustige week.
Gisteren was er een lunch met de dames van het schilderen, erg gezellig , hier werken mensen met een verstandelijke beperking en daardoor moet je een beetje geduld hebben, maar dan heb je ook iets heerlijks op je bord.
Heerlijk gegeten bij goede vrienden 's avonds en vandaag met de scootmobiel naar Dordrecht geweest met mijn vriendin om kleding te kopen voor haar bruiloft waar ik getuige ben, goed geslaagd en dat is weer van de baan, de grote dag is 11 augustus en nu duimen op een dag met mooi weer.
Vanmiddag nog ruim een uur geslapen dus ik ben weer gewoon op de rit.
Op naar het weekend.

Dagje Rotterdam

Vandaag stond een dagje Rotterdam op mijn programma, voorheen ging ik regelmatig daar naar de markt, sinds ik gebruik maak van een scootmobiel minder.
Je ziet dan vooral benen en moet je goed opletten of je niemand aanrijdt, meestal gaat het prima, maar en zijn ook mensen die plotseling voor je langs lopen en wanneer je de handel loslaat rijdt de scoot nog een paar centimeter door.
Kortom ik moet er de energie voor hebben om dit te doen.
Zoonlief woont in de stad en met hem had ik afgesproken, ik voel mij niet stabiel genoeg om bij hem de trappen op te lopen en zo is het ook gezellig.
We gingen eerst de markt over, waar er dus even een incidentje was met de koffie verkoper die leek te wachten en ineens toch overstak en vervolgens nogal lelijk uit de hoek kwam, ik had mijn mond moeten houden en mijn vocabulaire liet te wensen over, dus ik zal er verder geen woorden aan vuil maken.
Verder hebben we heerlijk een stuk door de stad gereden, hij lopend en ik dus gereden.
We hebben gezellig een broodje gegeten en vooral veel plezier gehad om de mensen die er liepen, niets is zo leuk als mensen kijken.
We hebben een winkel bezocht waar mijn zoon al een keer eerder was geweest, ik paste niet in de lift, dus heb de scoot laten staan en heb de heren afdeling lopend gedaan, zo groot was het niet.
Hele leuke shirts en een blouse voor zoon kunnen scoren en die weer helemaal blij.
En ik niet minder natuurlijk.
Na een uur of twee is het ook wel genoeg en met een tas vol lekkers , waaronder hollandse geitenkaas, gewone kaas en heerlijk fruit.
Onderweg wat foto's geschoten omdat het altijd wel een goed gevoel oproept.
Rotterdam is en blijft toch een beetje mijn stad al zou ik er niet willen wonen.
Ik heb er de laatste 14 jaar gewerkt en kon heerlijk genieten van de verschillende culturen en dat vind ik ook zo fijn om weer te ervaren wanneer ik in de stad ben.
Geen terugslag gehad vandaag en morgen zien we wel weer, ik heb niets op stapel staan.
Donderdag bij een vriendin op de koffie dus ik maak mij mogen niet druk.